Prawdopodobnie pochodzi z południa Chin, skąd trafił do Indii. W tych dwóch krajach stanowi nieodłączną część kuchni i jest używany od około 3000 lat. Stamtąd, prawdopodobnie dzięki Fenicjanom, przeniknął do krajów Bliskiego Wschodu. Znali go również w starożytnej Grecji, Rzymie i Egipcie jako dodatek do roślin strączkowych oraz przyprawę do sosów i mięs. Gdzieś w XVI wieku Hiszpanie przewieźli go do Ameryki Południowej. Arabscy kupcy przywieźli go w średniowieczu do Europy, gdzie również się zadomowił.

Ma działanie antybakteryjne i świetnie sprawdza się w leczeniu grypy oraz kataru.

Surowy imbir jest ciepły, pobudza do działania i wchodzi w meridian śledziony, rozpuszcza śluz, wspiera środek. Przy wzdęciach świetne jest grzane wino z imbirem i goździkami.

Suszony imbir dość mocno rozgrzewa i wchodzi w meridian nerek. Dzięki temu niektórzy mogą mieć problemy, zwłaszcza po spożyciu suszonego imbiru, z zgagą lub kołataniem serca.