Sól od dawna odgrywała ogromną rolę w życiu ludzkości. Jej cena była równoważona złotem i bardzo często bywała również środkiem płatniczym. Już starożytni Sumerowie i Babilończycy używali jej do konserwacji żywności. Głównie w Chinach i Indiach sól morska była ogromnym źródłem dochodów dla władców. W 110 r. p.n.e. w Chinach nielegalny handel nią karany był śmiercią.

Wykorzystywano ją w medycynie już w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie. Stosowano ją wewnętrznie w celu wywołania wymiotów lub zewnętrznie w formie okładów.

Nasze ciało wydala nadmiar soli z moczem, więc jeśli dużo solimy, bardzo obciążamy nerki i możemy je uszkodzić. Natomiast podczas pracy i wysiłku oraz latem potrzebujemy nieco więcej soli, ponieważ wydalamy ją podczas pocenia się.

Sól zatrzymuje wodę w organizmie, podnosi ciśnienie krwi, wspiera układ nerwowy (jony sodu i potasu przenoszą impulsy nerwowe, przesyłanie informacji), alkalizuje płyny jelitowe i wspomaga trawienie. Jest składnikiem osocza krwi, wpływa na jego gęstość i ciśnienie. Nerki wydalają Na, gdy jest go za dużo, obciążamy je, gdy jest go za mało, to również jest źle. Ciało zawiera około 150 g soli, 1/10 jest codziennie wydalana z organizmu przez nerki, łzy, pocenie się, oddawanie moczu.

Zalecana dzienna dawka to 6 do 8 g soli dziennie (wiele produktów zawiera sól w wysokim stężeniu, które szkodzi organizmowi – przekąski, wędliny, półprodukty).

Niedobór soli może powodować problemy trawienne, niskie ciśnienie, nadmiar soli wydala z organizmu nawet 9 razy więcej potasu i narusza homeostazę organizmu, może to następnie sprzyjać powstawaniu artretyzmu, osteoporozy itp.

Sól morska jest pozyskiwana przez odparowanie wody morskiej. Po odparowaniu jest szarawa, a gdy przejdzie rafinację, staje się czysto biała. Naturalnie zawiera jod, ale jego ilość zależy od miejsca, z którego została pozyskana.

Sól kamienna jest wydobywana w kopalniach, a początki jej wydobycia szacuje się na około 1000 r. p.n.e.

Po wydobyciu sól jest przetwarzana poprzez mielenie i czyszczenie. Do nas w dawnych czasach docierała szlakami solnymi.

Sól ma słony smak i chłodną naturę. Wpływa na żołądek, nerki, jelito grube i cienkie. Sól oczyszcza gorąco, chłodzi krew, rozpuszcza śluz. Jeśli masz obrzęki, cierpisz na nadwagę, sól raczej solą kamienną lub himalajską, na pewno nie morską, która w sobie zatrzymuje wilgoć z wody, z której jest pozyskiwana. Natomiast w przypadku suchości błon śluzowych i skóry wykorzystuj sól morską.

Niektóre rodzaje soli

Wskazane jest unikanie rafinowanej (demineralizacja i ulepszanie) soli lub soli jodowanej. Wszystko jest w jakości nieorganicznej. Jeśli sól jest pełnowartościowa, zawiera minerały i wspiera wchłanianie minerałów i witamin z jedzenia.

• Sól rafinowana: przetwarzana jest poprzez chemiczne bielenie, demineralizowana, dodaje się E535 żelazocyjanek potasu (toksyczny dla wątroby), E554 glinokrzemian sodu, E552 krzemian wapnia, E342 fosforan amonu, dodaje się jod w formie nieorganicznej.

• Sól kuchenna: zwiększa tworzenie enzymów i płynów wspierających wchłanianie witamin

                                 i składników odżywczych z jedzenia.

• Sól morska: bogata w minerały – Na, K, Ca, Mg, Cl, Fe, Cu, Zn.

• Szara sól morska: inny skład minerałów, lepszy układ oddechowy, kołatanie serca.

• Hawajska czerwona sól Alaea: zawiera około 80 minerałów. Jest mieszanką nierafinowanej soli i wulkanicznego iłu bogatego w tlenek żelaza. Wspiera płuca, odporność i energię.

• Himalajska czarna sól: zawiera siarczki i siarczany, poprawia trawienie, apetyt, bóle brzucha, włosy, paznokcie, skóra – patologie skórne.

• Himalajska sól różowa: ponad 80 minerałów, reguluje pH organizmu, rozluźnia mięśnie, obniża ciśnienie krwi, działa przeciw infekcjom.

• Fleur de Sel: kwiat soli, dużo minerałów, delikatny smak, zawiera J, Zn, Cu, Mn, Fe, Mg, K, zawiera naturalny jod.

• Hawajska czarna sól: zawiera aktywny węgiel kokosowy, odpowiednia na detoks, wspiera płuca, nawilża, zapobiega skurczom mięśni.