Występuje w Europie i północno-zachodniej Afryce. W Azji jest rozpowszechniony przez Syberię i Daleki Wschód do Azji Środkowej, aż po terytorium Chin i Mongolii, docierając do Korei i Tajwanu. Znany jest również w Indiach, Pakistanie i Tybecie. W Himalajach występuje na wysokości do 4 000 m n.p.m. Dotarł również do Australii oraz Ameryki Północnej i Południowej. W naszym kraju występuje licznie, głównie w obszarach górskich.

Zawiera dużą ilość kwasu szczawiowego, antrachinony, witaminy A, C, B1 oraz minerały, takie jak potas, wapń i żelazo.

Liście stosuje się zewnętrznie jako płukankę przy aftach. Wiosną liście wykorzystuje się do sałatek i bywają one składnikiem wiosennej zupy zieleninowej (surowych liści, ze względu na wysoką zawartość szczawianów, powinny unikać kobiety w ciąży, osoby cierpiące na dnę moczanową lub kamicę nerkową; po obróbce termicznej negatywne skutki nie są znane). Suszony korzeń ma natomiast działanie przeczyszczające.

Wpływa na meridian wątroby i pęcherzyka żółciowego. Ma chłodną naturę i kwaśny smak.