Fioletowe kwiaty szafranu były już w dawnych czasach bardzo drogą i luksusową przyprawą. Skrywał w sobie wielkie bogactwo. Pochodzi z zachodniej Azji i przez długie tysiąclecia był rozpowszechniony w całym Oriencie. Ma typowy ostry i gorzki smak, a poza kuchnią był wykorzystywany jako przyprawa, składnik perfum oraz do barwienia materiałów. O jego działaniu możemy przeczytać na papirusach sprzed ponad pięciu tysięcy lat.

Do Czech szafran dotarł w XIV wieku, ale jego uprawa się nie przyjęła. Przyjęła się jednak w Hiszpanii, która obok Iranu należy dziś do największych producentów szafranu. Trudność zbiorów i cena sprawiają, że szafran jest nawet dziś drogą przyprawą, która jest trudniej dostępna. Używa się go do barwienia i przyprawiania zup, sosów, masła, serów i wyrobów cukierniczych.

Jest bogatym źródłem minerałów, głównie wapnia, potasu, magnezu i żelaza. Wykorzystywano go przy problemach ze wzrokiem, w leczeniu dny moczanowej i astmy, wspomaga pracę wątroby.

Szafran ma neutralną naturę i słodki smak, odżywia i nawilża.