Jest bardzo stara, archeologicznie udowodniono, że uprawiano ją na Bliskim Wschodzie w okresie 10 000 lat p.n.e. i została wyhodowana z jęczmienia. W Czechach pszenica pojawiła się około 5 000 lat p.n.e. Pierwotnie uprawiano u nas bardzo odporny gatunek pszenicy samopszy wraz z jęczmieniem i żytem.

Pszenica na przełomie XVIII i XIX wieku wyparła żyto, zwłaszcza wśród zamożnych warstw społeczeństwa. Mąkę zaczęto wykorzystywać do wypieku chleba i pieczywa, które stały się popularne na śniadanie zamiast kasz zbożowych czy strączkowych dzięki kawie, która dotarła do nas w tym czasie z Turcji.

Ta mąka w porównaniu z pełnoziarnistą jest uboższa o około 60% wapnia, 76% żelaza, 85% magnezu, 78% cynku, 77% witaminy B1, 80% witaminy B2, 86% witaminy E i 80% glutenu. Biała mąka jest często używana w codziennej kuchni głównie ze względu na swoją zdolność do wiązania ciasta – zwłaszcza w przypadku bułek, chleba, knedlików, makaronów.

Ma chłodną naturę i słodki smak. Oczyszcza gorąco, zwłaszcza gorąco serca, jest odpowiednia przy chorobach serca i w okresie menopauzy – zwłaszcza kiełki pszenicy, które wyrównują poziom hormonów. Nawilża gorąco, dlatego stosuje się ją przy suchości skóry, uczuciu pragnienia i wysuszeniu.