Pierwsze wzmianki o tzw. pieprzu hiszpańskim możemy znaleźć w pismach lekarza pierwszej wyprawy Kolumba. Początkowo nie był zbyt często używany w kuchni i stanowił raczej botaniczną ciekawostkę ogrodów klasztornych i szlacheckich. Około 1580 roku był dość powszechnie uprawiany w okolicach Brna. W połowie XVI wieku rozprzestrzenił się na całą Europę, a na Węgrzech rolnicy suszyli go i mielili na proszek. Papryka stała się węgierską przyprawą narodową i wiąże się z nią legenda o tym, jak pasza Mehmed z Budy zamknął w swoim pałacu nosicielkę wody, która rozpoznała cenny krzew, wyniosła jego nasiona z pałacu, a ogrodnicy zasadzili je wokół Budy.

Kucharze odkryli, że potrawy z papryką mają czarujący smak, przyjemnie rozgrzewają brzuszki i wspomagają trawienie.

Przygotowuje się kilka rodzajów papryki, które mają również odmienne zastosowanie.

Papryka delikatesowa

jest delikatnie słodka, przygotowuje się ją z wyselekcjonowanych dojrzałych owoców, z których przed suszeniem usunięto przegrody nasienne.

Papryka szlachetna słodka

przygotowywana jest ze starannie wyselekcjonowanych łagodnych owoców, z których przed suszeniem usunięto przegrody nasienne. Jest nieco ostrzejsza niż papryka delikatesowa, ponieważ podczas mielenia dodaje się nasiona papryki.

Papryka półsłodka

nazywana również gulaszową, ma ostrzejszy smak niż papryka delikatesowa czy szlachetna słodka. Wytwarza się ją z ostrych odmian papryki z dodatkiem nasion podczas mielenia.

Papryka ostra

mielona jest z wyciętych przegród nasiennych wysokiej jakości ostrych papryk. Ma brązowo-czerwony kolor, intensywny zapach i jest bardzo ostra.

Papryka delikatesowa łagodna

ma bardzo delikatny smak i aromat, ognistoczerwony kolor i łagodny ostry smak. Przygotowuje się ją z dobrze dojrzałych owoców pozbawionych przegród nasiennych.

Czerwona papryka zawiera dużą ilość prowitaminy A i witaminy C. Wykorzystuje się ją do przygotowywania sosów, zup, pieczenia oraz do sałatek.