Znamy go z epoki brązu i prawdopodobnie pochodzi ze środkowej Azji, gdzie został wyhodowany z owsa głuchego. Do Europy dotarł dzięki Słowianom i Germanom, którzy uprawiali go w obfitości. Używany jest do przygotowania słonych i słodkich ciast, kasz, do zagęszczania zup i sosów, można go również dodać do ciasta chlebowego w proporcji maksymalnie 1/3.

Ze wszystkich zbóż zawiera najwięcej białka, około 13%, i tłuszczu około 7,5%, zawiera także mnóstwo enzymów – głównie diastazy, która wspomaga trawienie. Jego białka są zbliżone do roślin strączkowych. Zawiera dużo lecytyny, dzięki czemu jest również balsamem dla naszych nerwów. Jest bogatym źródłem witaminy B, E, fosforu, magnezu, żelaza, cynku i błonnika.

W starych książkach kucharskich podawany był jako zboże bezglutenowe, obecnie zaliczany jest do zbóż zawierających gluten. Tej zagadki jeszcze nie udało mi się rozwiązać.

Owies ma smak słony i ostry, z natury jest neutralny do ciepłego i wpływa na wątrobę oraz śledzionę. Zalecany jest dla elastycznych ścięgien i silnych mięśni. Jest odpowiedni przy wyczerpaniu, chorobach przewlekłych oraz przy uczuciu chłodu.

Owsianka i zupa owsiana są bardzo pożywne również dla dzieci, ale uwaga, nie nadają się do żywienia w ciąży ani dla dzieci nadpobudliwych. Nie stosować przy chorobach skóry.