Masło nasi przodkowie stosowali jako sprawdzony środek kosmetyczny. Nazwa masła pochodzi od słowa „smarować”. Latem chronili się nim przed słońcem, zimą przed mrozem. Używanie masła jako tłuszczu do smarowania datuje się prawdopodobnie na koniec epoki pogańskiej. Masło stosowano również we wczesnych czasach chrześcijaństwa do oświetlania kościołów. Do XVI wieku używano wyłącznie masła klarowanego. Dobrze sklarowane masło wytrzymywało w suchym, chłodnym miejscu w dobrze zamkniętym naczyniu przez wiele miesięcy. Od XVII wieku zaczęto spożywać również masło surowe. Produkcja masła jest znana z okresu 1500 r. p.n.e. z indyjskich świętych ksiąg i do dziś w Indiach masło to jest używane pod nazwą „Ghee”, powstaje z mleka bawolego i jest kilkakrotnie podgrzewane, więc jego produkcja nieco różni się od klasycznego staroczeskiego masła klarowanego.

Masło zawiera witaminy A, D oraz lecytynę, które nie ulegają zniszczeniu nawet podczas podgrzewania. Masło zawiera około 83% tłuszczu i około 14% wody.

Odporność termiczna masła wynosi około 150°C, masło klarowane ma natomiast odporność termiczną około 200°C.

Masło ma słodki smak oraz neutralną do lekko ciepłej naturę. Wspomaga tworzenie krwi i płynów, nawilża suchość. Osłabia śledzionę oraz tworzy wilgoć i śluz. Nie jest wskazane przy gorącu we krwi – trądziku, chorobach skóry, stanach zapalnych.