Nazwa pochodzi od berberyjskiego suku i kseksou. Należy do podstawowych produktów spożywczych kuchni północnoafrykańskiej. Jest to parzona, uformowana w kuleczki kasza manna z pszenicy, jęczmienia lub prosa. Kuskus nie gotuje się, zalewa się go jedynie wrzącą wodą lub wrzącym daniem.
Jako dodatek jest częścią dań warzywnych, drobiu, wołowiny, jagnięciny lub ryb. Zimny kuskus bywa składnikiem sałatek z owocami morza lub jest używany do przygotowania tabule. Stosuje się go również do przygotowywania dań słodkich. Do Europy, zwłaszcza do Francji, trafił dzięki imigrantom z krajów arabskich i stopniowo rozprzestrzenił się do kolejnych państw.
Jest bardzo podobny do bulguru zarówno pod względem smaku, jak i zastosowania w kuchni. Różnicą w porównaniu z kuskusem jest to, że nie jest to kasza manna, lecz kasza pszenna.
Ma neutralną naturę i kwaśny smak. Wspiera pracę wątroby i pęcherzyka żółciowego.

Charakterystyka i działanie grzybów według tradycyjnej medycyny chińskiej

Opis mieszanek ziołowych, działania według medycyny chińskiej oraz głównego zastosowania

Zalecenia dietetyczne, w tym poszczególne produkty spożywcze dla konkretnych obrazów klinicznych

Charakterystyka i działanie ziół według tradycyjnej medycyny chińskiej

Charakterystyka żywności i jej wpływ na poszczególne narządy

Podział ziół i grzybów według poszczególnych chorób