Kawa pochodzi z Etiopii i była używana już w I w. p.n.e. Drzewa kawowca rosły dziko, a mieszkańcy prawdopodobnie poznali ich działanie najpierw poprzez żucie owoców. Z Etiopii, prawdopodobnie dzięki niewolnikom, trafiła do Jemenu. Tam też zaczęto celowo uprawiać pierwsze kawowce. Uprawę kawowca rozszerzyli Holendrzy w swoich koloniach. Kawę zaczęto uprawiać na Jawie, Sumatrze i Cejlonie. Holendrzy podarowali kawowiec również Ludwikowi XIV. A wyrośnięty kawowiec został następnie wysłany do Ameryki Południowej, gdzie stał się pierwszą uprawą w tym regionie.

W naszym kraju kawę sprowadzili pod koniec XVI wieku Heřman Černín z Chudenic oraz Kryštof Harant z Polžic i Bezdružic podczas podróży do Konstantynopola. Jednak kawa zadomowiła się u nas znacznie później. Dopiero na początku XVIII wieku w Pradze zaczął sprzedawać kawę Hatalah z Damaszku, zwany Deodatus. W tamtym czasie była przywilejem bogatej warstwy mieszczan. Najpierw roznosił kawę na ulicy i po domach mieszczan. Bardzo szybko założył w ulicy Karlovej kawiarnię U Zlatého hada. Kawa początkowo sprzedawana była podobnie jak cukier w aptekach. Dzięki swojemu gorzkiemu smakowi uważano ją za lekarstwo na żołądek. I tak jeszcze chwilę trwało, zanim za pośrednictwem służby stopniowo rozprzestrzeniła się wśród mieszkańców i stała się dostępna również dla zwykłych ludzi.

Kawa ma gorzki smak, jest ciepła i stymulująca. Rozgrzewa i mocno wysusza. Stymuluje energię serca i prowadzi ją w dół. Przy długotrwałym piciu większych ilości kawy osłabia Yang nerek. Tworzy gorąco żołądka, nie służy u kobiet piersiom i macicy.

Kawa jako przysmak jest odpowiednia 1 raz dziennie. Jeśli dodamy kardamon, jest mniej agresywna dla żołądka. Kiedy dodamy cukier i mleko, nie wysusza tak bardzo, ale mocno obciąża woreczek żółciowy.

Kawy zasadniczo nie pijemy na czczo, przy wrzodach żołądka, przy poceniu się, problemach ze snem, suchej skórze, zaparciach, wrażliwości na zimno, w okresie klimakterium i w ciąży oraz przy niedoborze krwi.

Kawa zbożowa rozgrzewa środek i odprowadza wilgoć, wysusza płyny. Rozgrzewa serce i śledzionę. Bez mleka i cukru jest odpowiednia przy wychłodzonej śledzionie i dużej ilości wilgoci w ciele. Możemy ją wzbogacić kardamonem lub cynamonem. Nie jest odpowiednia przy niedoborze i wyczerpaniu płynów, wznoszącym się ogniu wątroby lub przy jego stagnacji.