Jarmuż prawdopodobnie pochodzi ze wschodniego basenu Morza Śródziemnego. Dzięki swojej odporności na zimno jest popularny w północnych i zachodnich częściach Europy. Najczęściej używany jest w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Danii oraz w krajach nadmorskich.
Zawiera ogromną ilość witaminy A, znacznie więcej niż brokuły, groch czy seler. Ponadto zawiera szereg witamin z grupy B (poza B12), witaminę C, E, potas, wapń, fosfor, magnez i żelazo. Jest również bardzo bogaty w błonnik, dzięki czemu ma bardzo pozytywny wpływ na florę jelitową. Wzmacnia błony śluzowe w organizmie, obniża poziom cholesterolu, chroni komórki przed wolnymi rodnikami i ma pozytywny wpływ na błony śluzowe w organizmie.
W naszej kuchni nie jest tak popularny, ponieważ po obróbce termicznej ma gorzkawy posmak, ale jeśli zostanie poddany działaniu mrozu, możemy go używać wszędzie tam, gdzie używamy szpinaku lub kapusty.
Jarmuż ma naturę neutralną i słodki smak. Korzystnie wpływa na śledzionę i żołądek, płuca oraz jelito grube.

Charakterystyka i działanie grzybów według tradycyjnej medycyny chińskiej

Opis mieszanek ziołowych, działania według medycyny chińskiej oraz głównego zastosowania

Zalecenia dietetyczne, w tym poszczególne produkty spożywcze dla konkretnych obrazów klinicznych

Charakterystyka i działanie ziół według tradycyjnej medycyny chińskiej

Charakterystyka żywności i jej wpływ na poszczególne narządy

Podział ziół i grzybów według poszczególnych chorób