Była znana już w 5000 roku p.n.e. w Mezopotamii, później w Egipcie, Chinach, Grecji i prawdopodobnie także w Europie Środkowej. W Egipcie, Grecji i Rzymie była ptakiem świętym, a Rzymianie hodowali je również jako zwierzęta domowe i doskonałych stróżów. Wielkie znaczenie gęsi miały w średniowieczu, kiedy były źródłem taniego mięsa.

W naszym kraju gęsi hodowano z pewnością od XIV do XV wieku, głównie ze względu na mięso oraz smalec gęsi, który po smalcu wieprzowym był bardzo ważnym tłuszczem. Gęś pieczono na św. Marcina oraz na Boże Narodzenie, a pióra czeskich gęsi cieszyły się w Europie wielką sławą.

Gęś zawiera dużą ilość witaminy B2 i B6, jest ogromnym źródłem żelaza, potasu i fosforu.

Gęś ma neutralną naturę i słodki smak. Wchodzi w meridian śledziony i płuc. Wspomaga tworzenie energii, leczy wychudzenie, zmęczenie oraz brak apetytu.