Groch należy do naszych historycznie najczęściej używanych roślin strączkowych. Gotowano go jako kaszę, okraszano smalcem lub słoniną, albo podawano jako zupę z opieczonym chlebem. Dziś nieco popadł w zapomnienie. Jest kalorycznie sycący, zawiera 23% białka i jest bardzo pożywny. Groch, podobnie jak inne rośliny strączkowe, jest trudniej strawny, ponieważ zawiera dużo celulozy. Dlatego korzystnie jest przygotowywać z niego zupy przecierane lub purée. Zapewni to mniejsze wzdęcia.

Przed gotowaniem groch należy namoczyć, aby napęczniał, szybciej się ugotował i był lepiej strawny. Stare czeskie książki kucharskie zalecają nawet kiełkowanie roślin strączkowych przed gotowaniem. Stają się one wtedy żywą rośliną, która nagle wzbogaca się o witaminy B, A i C, w zależności od tego, czy kiełkują w ciemności czy na świetle. Warto również podczas gotowania grochu i innych roślin strączkowych używać surowego imbiru, tymianku, majeranku lub liścia laurowego, aby złagodzić wzdęcia. Groch z kaszą pęczak musiał znaleźć się na stole w Wigilię. Bardzo często do grochu podawano kiszoną kapustę, która równoważyła kwasotwórczy charakter grochu.

Groch ma naturę neutralną i słodki smak, dzięki czemu korzystnie wpływa na śledzionę, jest odpowiedni i odżywczy dla naszego centrum, wspiera energię organizmu i działa odwadniająco.