To delikatne, lekkostrawne warzywo, które wspomaga odchudzanie. Jest odpowiednim dodatkiem zwłaszcza do zimowego jadłospisu. Oskrobany korzeń gotuje się w zakwaszonej wodzie przez około 20 do 30 minut i podaje jak szparagi do mięsa lub innych warzyw.

Pierwotnie nazywano go wężymordem hiszpańskim, ponieważ ludowe wierzenia głosiły, że jeśli włoży się go wężowi do pyska, wąż zginie. Jako warzywo zaczął być używany około XVI wieku. Pochodzi z południowej Europy i Bliskiego Wschodu. Prawdopodobnie rozprzestrzenił się na resztę Europy z Hiszpanii. Dzięki swojej nazwie Celtowie i Germanie jedli go głównie dlatego, że wierzyli w jego magiczne działanie przeciwko dżumie dymieniczej i ukąszeniom węży.

Jest bogaty w węglowodany, białka i tłuszcze, ale przede wszystkim zawiera inulinę (rozpuszczalny błonnik działający jak prebiotyk w jelicie grubym, ma niską zawartość węglowodanów, poprawia poziom cukru we krwi i jest odpowiedni przy dietach oraz problemach z trawieniem i wypróżnianiem, bardzo wspomaga rewitalizację jelita grubego). Nie powinno go zatem zabraknąć w diecie diabetyków. Zawiera dużą ilość witamin A, B1, B2, C i E. Z minerałów zawiera głównie fosfor, potas, magnez, wapń i żelazo.

Ma słodki smak i chłodną naturę. Wspomaga działanie środka (śledziona, trzustka, żołądek), pomaga tworzyć krew i płyny, jest odpowiedni przy zaparciach i suchej skórze.