Podobnie jak pietruszka, był świętym ziołem w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie. Było to zioło smutku i śmierci. Zwyczajowo nagrobki zmarłych zdobiono wieńcami z liści selera, a przyprawę tę stosowano również podczas styp. Już w starożytności znano seler uprawiany dla bulwy oraz seler uprawiany dla liści. Szczególnie wysokiej jakości jest seler naciowy.

Nać selera, świeża lub suszona, jest używana do zup, sosów, sałatek warzywnych i stanowi składnik niektórych mieszanek przypraw. W medycynie ludowej zaleca się ją do oczyszczania krwi i wzmocnienia nerwów.

Nać ma orzeźwiający charakter oraz słodko-kwaśny smak. Wspiera pracę organów biorących udział w trawieniu.